Artyścia

Właśnie ukazał się jego kolejny album pt. "Atemlos".Wśród gości zaproszonych tym razem do współpracy znaleźli się m.in.: indonezyjska wokalistka Anggun, lider legendarnej formacji Ultravox – Midge Ure czy znana z przeboju „The Show” Lenka. Singlem promującym album jest piosenka „Try” z udziałem Nadii Ali.

Po „Zeitgeist”, „Weltreise” i „Leiben” czas na czwarty album zatytułowany „Tag und Nacht”. Osiemnaście utworów w najczystszej postaci stylu Schillera. Christopher von Deylen – kompozytor i producent – jeszcze bardziej dopracował proces powstawania muzyki. „Tag und Nacht” jest bardziej spoisty i posiada większą głębię niż poprzednie płyty.

Friedrich Schiller – poeta – napisał w jednym ze swoich listów w 1805 roku: „Muzyka nie winna malować słów ni zajmować się drobiazgami, lecz winna podążać za duszą poezji w jej całości”. Christopher von Deylen, który nazwał zespół po tymże poecie, podąża w swojej nowej płycie z duchem czasu. A właściwie nie tylko podąża. Pochłonął go i utworzył brzmienie odzwierciedlające ducha naszych czasów. Przekuł nasze nadzieje i pragnienia w muzykę. Muzykę, która buntuje się przeciw zwyczajnym elektronicznym bitom techno i błyszczącym piosenkom popowym lądujących na listach przebojów.

Von Deylen poszukuje stałości, ale zarazem nienawidzi stagnacji. Wyruszył w podróż w poszukiwaniu nowych brzmień, nowej współpracy i nowych głosów.

Na nowym albumie Thomas D z „Fantastische Vier” śpiewa utwór „Nacht”. Jette von Roth śpiewa utwór „Tag”. Moya Brennan z irlandzkiego zespołu „Clannad” także użyczyła swojego pięknego głosu do płyty.

Mistrz Mike Oldfield przywołuje zaś korzenie muzyki elektronicznej. Wspólnie z Oldfieldem, Christopher nagrał piosenkę „Morgentau”. Gitarowy wirtuozo mówi o zbuntowanym muzyku: „Muzyka Christophera posiada siłę, która dosięga samego serca. Od razu poczułem, że posługujemy się tym samym językiem.” Ich współpraca spodobała się Oldfieldowi do tego stopnia, że zaprosił von Deylena do wspólnego nagrania jednej piosenki na jego nowej płycie.

Przy tworzeniu płyty uczestniczyli także Kim Anders, perkusista Pink Floydów Garry Wallis, a także legendy z Hamburga: Thissy Thier (gitara basowa), Micky Meinert (gitara) oraz Christoph Papendieck (klawisze).

Zasada Schillera – brak stałego zespołu, brak głównego wokalisty… gościnnie występujący muzycy – wydaje się kryć za sukcesem Christophera von Deylena. Dwie złote płyty, nagroda Echo, nagroda DVD Champion Award za najlepsze DVD z występem na żywo w 2004 roku, 40’000 wiwatujących fanów w czasie pierwszego tournée Schiller Live i 6’000’000 sprzedanych płyt na całym świecie są najlepszym dowodem na to, że czasami jest możliwe złamanie zasad rządzących muzycznym światem i nie skupianie się na marketingu w celu zadowolenia milionów fanów na całym świecie. A jednak fani są dla niego ważni. Christopher von Deylen woli spędzać całe godziny odpisując na ich maile niż udzielać wywiadów. Woli spotkać się z nimi na koncercie niż udawać niedostępną gwiazdę.

 Być może dlatego udaje mu się odradzać na nowo i na nowo. On nie chce po prostu sprzedawać innej wersji swojego poprzedniego hitu, by zarobić jak najłatwiej więcej pieniędzy. Nie chce zanudzać ludzi… lepiej jest ich zaskakiwać. „Nadal nie nagrałem doskonałej piosenki. Gdy nagram piosenkę, nienawidzę jej wypuszczać, bo wiem że może być lepsza.” To dążenie do perfekcji jest jego siłą napędową i dzięki niej spieszy się do studia wcześnie nad ranem. Von Deylen jest bardzo zdyscyplinowany i w pełni koncentruje się na swojej pracy. Przerwy robi krótkie i bardzo rzadkie. Przerwy w których poszukuje stałości. Gdzie ją znajduje? „Nigdzie, i to jest właśnie tragiczne. Być może dlatego moja muzyka bywa taka melancholijna.” Pewnego razu wspiął się na czterotysięczną górę w centralnej Azji. „Tam była taka stałość, że trzeba było wydawać dźwięki by nie oszaleć.” Spytacie się czy tego właśnie nie poszukuje… „Tak, ale być może kiedyś nagle odnajdę ją na skrzyżowaniu w centrum Nowego Jorku.” Do tego czasu jednak pozostanie poszukiwaczem wtajemniczającym nas od czasu do czasu małą dawką wewnętrznej stałości w swoich utworach.