Artyścia

„Nazywa się Tongue 'n' Cheek" – wyjaśnia dwudziestoczterolatek ze Wschodniego Londynu, który jest pierwszym Brytyjczykiem, któremu udało się umieścić single wydane we własnej, niezależnej wytwórni na dwóch pierwszych miejscach list przebojów - „bo jest niegrzeczna, ale jednocześnie miła. To popowa płyta, ale jeśli chodzi o muzykę, to można na niej znaleźć wiele rzeczy – jest B-more hip hop, reggae, house. Teksty są raczej mocne. Nie ważne, jak bardzo mnie teraz wszyscy uwielbiają, zawsze znajdą się jacyś oburzeni rodzice”.